Annesinden Kızına...El Emeği Göz Nuru

1 bedende 2 can olarak sizlere kocaman bir merhaba...

Evet bugün 39+2 olduk ama kızım gelmek adına hiçbir atakta bulunmuyor :)

İlk zamanlar biraz gerilsem de "ne zaman gelecek bu kız diye" şimdi daha iyiyim.Tek isteğim sağlıkla kızımıza kavuşmak,başka hiçbir isteğim yok.

Bende kızımı beklerken hem kızıma kendi elimle birşeyler yapmak, hemde bu stresli bekleyişi biraz rahat atlatabilmek adına Alin Ada için neler yaptım sizlerle paylaşmak istedim :)

 

Internette fahiş fiyatlara satılan bu ürünleri sizlerde evde çok rahat yapabilirsiniz arkadaşlar...

 

Kızım ile kendime yaptığım lohusa bantlarımız

Bunlarda doğumdan sonra Alin Ada nın misafirlerine hediyeleri :) Minik şişelerde leylak kolonyalarımız...

 

Kendimi çarpı işine verdim bu aralar...

Bunlarda küçük hanım için yaptığım saç bantları...Daha yapılmayı bekleyen bir sürü daha kurdele var...

Eşimle Kızılayda dolaşırken bu çerçeveyi görüp almıştım.O zaman boyar salonuma asarım diye niyetlemiştim.Boşuna büyüklerimiz neye niyet neye kısmet dememiş arkadaşlar :) Şu an Alin Ada hanımın odasının en sevdiğim aksesuarlarından biri oldu ♡

Evet bu da Alin Ada için yaptığım son çarpı işi...Doğum günümde (22 Temmuz) Bursa daki canım dostlarımın bu güzel hediyesini alır almaz aklımda bu olay canlanmıştı.Güzel kızımın adını elimde olsa her yere yazıcam neredeyse :)

Işte bizde durumlar budur canlar...Kendimi böyle el işine vermiş durumdayım.Şu an vaktim bol olduğundan rahat rahat yapıyorum ama birkaç gün sonra uyumaya bile vaktim olmayacak belkide :( Bakalım zaman ve hayat bize neler gösterecek...

 

♡ Hepinizi sevgiyle sararız ♡

Hastane Çantamda Neler Var

Merhabalar...

Evet 38.haftama girmem ile beraber heyecan doruk noktasına ulaştı.Sadece bende değil eşim ve annemde aynı durumdalar.Bakalım küçük hanım aramıza ne zaman teşrif edecek???

Hamileliğin son haftalarına gelmişken annem ile hastane çantamızı hazırladık geçenlerde.Ben ufak bi seyahat çantasını hazırlamayı düşünüyodum ama annem ufak valizi almamızın daha iyi olacağını düşündü.Sonrasında bende aynı kanaate vardım.Hiç değilse aklımda hiçbirşey kalmaz,herşeyi rahat rahat alabilirim diye düşündüm.

Şimdi sizler ile doğuma giderken yanımıza neler aldık onları paylaşmak istiyorum.Belki benim gibi acemi olan arkadaşlara yardımcı olmuş olurum.

İlk olarak çantada benim için neler olduğuna bakalım ;

• 1 tane lohusa geceliği,1 tane lohusa pijaması
• Emzirme sütyeni ve atleti
• Kullan at külotu ve normal iç çamaşırı
• Havlu,terlik,çorap,hırka
• Göğüs pedi,göğüs kremi,hijyenik ped,diş macunu ve fırçası
• Lohusa tacı ve makyaj malzemesi :) (eee...doğumada gitsek biz bayanız her zaman her yerde bakımlı olmak şart ;) )

Şimdi sırada minik prenses için yanımıza neler aldığımız var ;) 

• 3 takım hastane çıkışı (Biliyorum biraz abarttık ama bebeğimiz sanki biraz toplu olacak gibi görünüyor.Bu yüzdende ufaktan büyüğe doğru her boy zıbından aldık yanımıza :) hatta annem benim doğduğumda giydiğim zıbınları saklamış onlarda çantada yerini aldı.) 
• 2 tane bebek pikesi ve 1 tane havlu
• Ağız bezi,çorap ve bel kuşağı
• Bez,ıslak mendil,pişik kremi ve emzik
• Ana kucağı

Evet arkadaşlar bizim hastane çantamızda olan eşyalar bunlar...

Yaşayıp gördükten sonra hangilerinin gereksiz hangilerinin gerekli olduğunu tecrübe ile daha net sizlerle paylaşabilirim.

Birde annemin tavsiyesi üzerine benim ve bebeğin eşyalarını ayrı ayrı bohça yaptık.Hastanede kolaylık olsun.O telaşta ne nerde düşünmeyelim diye.

Benden bu kadar canlar...

Hepinizi sevgiyle öper,kızımla beraber pozitif enerji ve dualarınıza talibiz :)

♡♡♡

Sürpriz Dediğin Böyle Olur (Baby Shower Partisi) ♡

Hala o günü düşündüğüm an suratımda anlamsız bir gülümseme beliriyor :) 

Gerçekten ne kadarda mutlu oldum.

O güne dair beni mutlu eden o kadar çok neden vardı ki,hangisinden başlamalıyım anlatmaya, karar veremiyorum.

O zaman ilk olarak birkaç resim paylaşayım ve tekrar o güzel güne birkez daha ışınlanayım :) sonrasında detaylar ile sizlerleyim ;)

Kızlar ile normal bir buluşma hayal ederken böyle güzellikler ile karşılaşınca bendeki tepkiyi siz düşünün :)
Mekan konusunda uzman olan Sibel'im yine süper bir seçim yaparak Ümitköyde çok güzel bir mekan ayarlamış Tık tık :) Ama ben hala Ankara'nın yolları ve mekanları konusunda acemi olduğum için mekanı bulmakta biraz zorlanarak birazda Sibel'e söylenerek,gözümde gözlükler girdim cafeden içeri geçtim bahçe kısmına...Bizim kızlar gelmiş,hepsinin kucağında kuzuları bana bakıyolar bir tepki vereyim diye ama nerdeeee...Ben halen daha normal bir buluşma modunda etrafa bakıyorum :) Sibel'in "gözlükleri bir çıkarsan artık"lafı üzerine gözlükler çıkarılıp etrafı incelemeye geçiyorum.Resimlerde de gördüğünüz detaylar gözüme çarpıyor.Balonlar,süsler,pembeler,masanın başındaki bezden pasta,kızların başındaki pembe tokalar ve "Bengü'nün Baby Shower"yazılı konuşma balonları...Bende ki tepki ise sadece "aaaa...aaaa...aaaa" o kadar beklemediğim bir olaydı ki bu party o an sadece bu tepkiyi verebiliyorum.
Sadece şunu söyleyebilirim ki hayatımda unutamayacağım anlardan birtanesini yaşadım buradaki güzel arkadaşlarım sayesinde...Onlara ne kadar teşekkür etsem az kalır.Iyiki hepsini tanımışım,iyi ki hepsi hayatımda var.Kısa zamanda bu kadar güzel dostluklar kurmak benim için herşeyden daha kıymetli.Şu sevmediğim ve hiç sevemiyecem sandığım Ankara'yı bu güzel insanlar sayesinde yavaş yavaş sevmeye bile başlıyorum.
Daha yazsam yazacak çok şey var ama uzatıp sizleride sıkmak istemiyorum ve resimler ile sizi başbaşa bırakıyorum :)

Bu unutulmaz günü kızım ve bana armağan eden canım arkadaşlarım Goncam'a , Sibelime ,Nurgülüme , Yaseminime ve Fatoşuma tekrardan çok teşekkür ederim.Hepinizin eline,koluna,emeğine,yüreğine sağlık canlarım ♡♡♡

Çoğu Gitti Azı Kaldı

Merhaba arkadaşlar...

Yine farkında olmadan uzun bir ara vermişim bloga :(

Son 29 yada 30.haftada sizlerle beraber olmuş,sonrasında yine kendi kabuğuma çekilmişim farkında olmadan...

Evet şu an kaçıncı haftada olduğumu merak ediyorsanız biz bebişimle 36.haftanın içinde mutlu mesut :) biraz sıcaklardan dertli olarak son günlerimizi geçirmekteyiz.Hamile olduğum ilk dönemlerde herkes "doğum ne zaman"diye sorduğunda "temmuz sonu ağustos başı"cevabını alınca "ayyyy çok zor...Hamilelik bi yandan sıcaklar bi yandan zor geçer" diyorlardı.Bense "aman nolcak ki :/ Hiç mi sıcak görmedik" diyerek şu an ne kadar büyük ve yersiz konuştuğumu anlıyorum :) Evet arkadaşlar hamilelikte,hele ki son aylarda sıcaklar büyük bir sorun oluyor anne adayı için.Gece hiç uyku uyuyamıyorum.Normalden daha fazla terliyorum.Bunlar gibi bir sürü şeyi peşpeşe sıralayabilirim.

Ama tam "offff" dediğin anda karnındaki meleğin bir hareketi sana herşeyi unutturmaya yetiyor.Düşünün yüzünü görmeden,kokusunu içinize çekmeden bu duyguları yaşıyorsanız birde doğup onun varlığını kollarınızda hissettiğinizde ne tarifsiz duygular yaşayacağız...

Benim son günlerim biraz heyecan,biraz telaş,birazda endişe ve duygu yoğunluğu ile geçmekte.Umarım sağsalim Rabbim bizi kızımıza kavuşturur.

Hepinizi sevgiyle sarar...

Pozitif enerjilerinize ve dualarınıza talip olurum :)

Hafta Hafta Hamilelik ve Ben :)

Merhaba canlar...

Sonunda pc nin başına geçebildim...

Nedense son günlerde kendimi çok yorgun hissetmeye başladım.Hamileliğimin başından bu yana hiç böyle bir his oluşmamıştı ama bu hafta havalardanmıdır bilmiyorum kolumu kaldıracak halim yokmuş gibi geliyor :(

Malum Ankara resmen Haziran ayında kışı yaşar durumda.

Ben kış mevsiminde böyle yağmur ve dolu yağışı görmedim desem yeridir.

Neyse umarım bu haftadan sonra Haziran ayı hakkını en güzel şekilde vermeye başlar bizlere :)

 

Bizler konumuza dönecek olursak bu yazımda sizlerle hamileliğimin başından bu yana evre evre kendimdeki değişimi göstermek istiyorum.

Her hamilede ben gibi bu duyguyu yaşadımı bilmiyorum ama son dönemde kendini baya bi göstermeye başlayan göbüşüme bakarak ''heyyy sen ne ara bu kadar yol aldında benden önde gitmeye başladın''diyerek kendimdeki bu mucizevi değişimi anlamaya ve bi yandanda sanki ben hep böyle koca bi göbüşle var olmuşum,o hep benleymiş gibi vücudumdaki bu değişimi hiçte yadırgamama duyguma anlam vermeye çalışıyorum :)

 

Hadi o zaman hafta hafta beni ve içimdeki minik bebişimi beraber inceleyelim :)

     



16.Hafta                                       17.hafta                                                     18.hafta

        

19.hafta                                                  20.hafta                                          21.hafta

 





 22.hafta                                                                                              23.hafta
       

 24 sonu 25 başlangıcı :)                                                                  26.hafta

 

         



 

27.hafta                                               28.hafta                                               29.hafta

 

 



Evet canlarım 16.haftamdan itibaren ben ve bendeki değişimler bunlardı...

Göbüş büyümesi,kalça genişlemesi,saçların uzayıp diplerin çıkması...

Başka zaman olsa insanı bunalıma sokacak olan bu değişim,şu an bana Rab'bimin bi hediyesi gibi geliyor.

Allah'ım isteyen,dileyen herkese bu duyguyu tattırsın inşallah

 

Hepinizi kocaman öpüyorum

Sevgiyle kalın



 

 

 

 

                                                                                                                                        

 

Nerelerdeydim???

Merhaba canlarım...

 

Uzun bir aradan sonra tekrar hamilelik ile ilgili yeni maceralarım ile aranıza dönmüş bulunuyorum :)

 

Buara biraz fazla oldu biliyorum ama bunda en büyük etken 3 haftalık Bursa ziyaretim idi.Biliyosunuz ki hamilelik sürecinde sizden ve isteklerinizden önce gelen,sizi 2.plana atan bir mucize taşıyorsunuz.Hayatınız onu kucağınıza aldığınız an değil, onun varlığını öğrendiğiniz an değişmeye başlıyor...Hamile olmadan önceki ben 15 günde bir Bursa'ya gider, sevdiklerimle özlem giderir ve Ankara'ya geri dönerdim.Ama hamile olduğumu öğrendiğimde herşey değişti.Yok doktor kontrolü,yok ilk haftalar seyahat edilmez korkusu,yok o yok bu...derken birde bakmışım Bursa'ya gitmeyeli 2 ay olmuş :(

 

12 Nisanda doktor kontrolümüze gidip doktorumuzdanda Bursaya gitme iznini koparınca 14 Nisanda soluğu Bursa'da aldım desem yeridir :) 3 hafta Bursa'da kaldıktan sonra annişimide alıp Ankara'ya döndük ve 2 haftadırda Ankara'dayız.Tabi annem burda olunca pc başınada çok geçemedim.Dışarı çık,gez dolaş, alışveriş yap derken bloğu baya bi ihmal ettiğimin farkındayım...Ama telaşa gerek yok :) Start çizgisinde yerimi aldım ve son hız bu macerada kaldığımız yerden devam etmeye hazırım...

 

Evet canlarım artık Ankara'dayım ve uzunca bir zaman bir yere kıpırdama hayali kurmuyorum yada kuramıyorum yada içinde bulunduğum bu güzel durum kurmama mani oluyor :) Siz hangisini kabul ederseniz onu alın :)

 

Postlarıma kaldığım yerden devam edicem.Hamilelik sürecimi,neler yaşadığımı,bebişe ve kendime yaptığım alışverişleri ve daha birçok bilgiyi ve güzelliği sizlerle paylaşmak,sizin yorum ve önerilerinizi almak için sabırsızlanıyorum.

 

Şu an bu yazıyı yazarken miniğimde bana tekmeleri ile eşlik ediyor ♥ Sanırım oda sizleri özlemiş :)

 

En kısa zamanda görüşmek üzere

♥♥♥ Sevgiler ♥♥♥

İkili Tarama Testi (11/14.hafta arası)

Merhaba arkadaşlar...
Bugün size -İkili Tarama Testinden-bahsetmek istiyorum.
2000 yılından itibaren dünyada ve ülkemizde uygulanan bu test ile,gebeliğin erken safhalarında bebeğin down sendromlu olup olmadığına bakılıyor.
Test anne adayından alınan kandaki bazı biyokimyasal değerler ve ultrasonda bebeğin -ense kalınlığına-bakılarak yapılan bir test.

Doktorumuzun yönlendirmesi ile biz bu testi 11+4 günlükken yaptırdık.
Doktorumuz sonuçların 1 hafta sonra çıkacağını ve kendisinin bizi arayacağını söyledi.Herşey iyi ve hoş ama o 1 haftayı geçirmek inanın çok zordu.İyiki annem o dönemde yanımdaydı ve beni sürekli telkin ediyordu.Ne kadar pozitif düşünmeye kendimi zorlasamda insanın aklına kötü ihtimallerde gelmiyo değildi.

Sonunda doktorum arayarak sonuçların iyi çıktığını söylediğinde üzerimden tonlarca yük kalkmıştı.
Ama bu testin şöyle bir durumu varki; sonuçlar %100 kesin sonuçlar değil.Yani test pozitifte çıksa negatifte çıksa kesin sonuç anlamına gelmiyor.Eğer anne ve baba adayları bu konuda kesin verilere ihtiyaç duyarlar ise yapmaları gereken -amniyosentez-uygulaması...
Bu uygulamada; anne adayının karın cildinden girilen bir iğneyle rahim içine ve buradan da bebeğin içinde yüzdüğü amniyos sıvısına ulaşılması ve buradan sıvı alınması işlemidir.

Yani bu sürecide böylelikle geçirmiş olduk arkadaşlar.
Rabbim herkesin evladını bağışlasın ve kötü haberlerini almayı nasip etmesin.

Hepinizi kocaman öper,sevgim ile sararım :)
Görüşmek üzere ;)

Hamilelikteki en büyük sıkıntım :(

 

Canlarım size bu yazımda ilk 3 ayımdaki en büyük sıkıntımdan bahsetmek istiyorum ki benim gibi bu sıkıntıyı yaşayanlarada bir nebze yardımcı olabilmek için...

 

Ben hamileliğin ilk 3 aylık döneminde bulantı,koku hassasiyeti bir yana en büyük sıkıntıyı bağırsak sorunu (kabızlık:( ) üzerine yaşadım.Zaten hali hazırda hamile olmadan öncede bu en büyük sorunumdu ama o zaman üstesinden gelmek (ilaç kullanarak) daha kolay oluyordu.Hamile kalındığında hem hormon değişikliği hemde rahmin bağırsaklara uyguladığı baskı ile bu sorun çokta can sıkıcı bir hal alıyor.

 

Doktoruma bu sorunumdan bahsettiğim dönem bana ilk olarak -Protina Magnesium- isimli bir ilaç verdi.Bu ilaç toz şeklinde,günde 1 kez yarım bardak su veya meyve suyu ile alınıyor.Ama önemli olan, faydası varmı? Bana hiçbir fayda sağlamadı arkadaşlar.Zaten bu ilacın asıl kullanım amacı krampları azaltmak ama yan etki olarak ishal yapması nedeni ile doktorlar bu ilacı bazı hastalara öneriyorlarmış.Benim gibi kronik kabızlık hastasına böyle bir ilaç kesinlikle fayda etmedi ve bende 1 kez kullandıktan sonra bir daha almadım.

 

Hiç sevmediğim halde yediğim kuru kayısı ve incirlerin haddi hesabı yoktu...

Denemediğim bitki çayları (tabi hamile iken sakıncası olmayan çaylar) bol sıvı tüketimi,sebze ve meyve gibi posalı yiyeceklerin yenmesi...Ne denediysem olmuyordu.10-12 gün tuvalete çıkamadığımı biliyorum.En son doktorum lavman kullanabileceğimi söyledi.Soluğu eczanede aldım çünkü dayanacak durumda değildim.Eczacı bayan bikaç lavmana baktı ve ellerinde hamilelere uygun bir lavman olmadığını söyledi.

 

Bunun üzerine doktorumu aradım ve bana bu durumun psikolojik olabileceğini,ilaç kullanmak istemiyorsam hergün aynı saatte tuvalete girip bikaç dakikamı orda geçirmemin faydası olabileceğini söyledi.Çünkü bizlerin tuvalet ihtiyacıda beyinden gelen sinyaller sayesinde oluyormuş.Bunu düzenli yaparsam o saatte beynimin sinyal vereceğini ve belkide bu sorunun ortadan kalkacağını söyledi.Evet arkadaşlar gerçektende bu yöntem, birde kullandığım demir ilacı (oligofer) sayesinde (yan etkisi ya kabızlık yada ishal ) bu sorunu yendim.İnanın basit bir sorun gibi görünen bu durum yaşayan insanın hayat kalitesini çok düşürüyo :(

 

Allaha şükür şu an bu konuda bir sıkıntı yaşamıyorum.Ama bu sıkıntıyı yaşayan arkadaşlarada bu yöntemi tavsiye ederim.Birde Allah korusun birgün olurda yine böyle bir sorun yaşarım diye eczacı bir arkadaşımın tavsiyesi ve doktorumun kullanabilirsin demesi üzerine -Libalaks- adlı lavmanı aldım :) Prospektüsündede gebelik kategorisi A olarak yani kullanılabilir durumda gözükmekte...

Evet arkadaşlar benim hamileliğimin ilk 3 ayındaki en büyük sıkıntım buydu.Umarım benim gibi bu sıkıntıyı yaşayanlara bu yazı yardımcı olur.Çünkü ben o dönemimde sürekli nette bu konuyla ilgili yazılar okuyordum.

Hepinizi sevgiyle sarıyorum :)
Hoşçakalın

 

 

 



9 hafta 4 günlük olduk biz :) (2.kontrol)

 

Merhaba dostlar...

Bu yazımda size 2.doktor kontrolümüzü ve geçen zamanda neler yaşadığımı anlatıcam.

 

Evet ilk kontrolden sonra annem biraz daha yanımda kaldı ve sonrasında gitti.Annemin gitmesi ile benimde zor günlerim başlamış oldu :( O ana kadar çok fazla anlayamasamda mide bulantım ve yemek kokularına karşı baya bi hassasiyetim oluşmaya başlamıştı.Ama Allah'ıma şükürler olsun ki bazı hamile arkadaşlarım gibi çokta kötü geçirmedim bu dönemi.Sabah bulantılarla uyanmadım mesale yada o ilk 3 aylık dönemde 2 veya 3 kez istifra ettim.Yinede çokta güzel bir dönem değildi.Heleki o yoğun kokular beni benden almıştı...

 

Annem varken tüm yemekleri o yapıyordu.Ben mutfağa hiç girmiyordum.Annem gittikten sonra herşey bana kaldı :( Zorda olsa yemek yapıyordum ama yaptığım yemeği yiyemiyordum.En sevdiğim öğün kahvaltı olmuştu.Kahvaltımı hamile olduğumu öğrendiğim günden itibaren çok güzel yaptım.Hergün (halen daha) yumurtamı yedim.Ama diğer öğünler benim için çok zordu.Bütün günü meyve,kraker yada kahvaltılık şeyler yiyerek geçiriyordum.Kaan bu dönemde en büyük destekçimdi.Ben soğan kokusundan çok tiksindim.Bu yüzdende yemek yapmak bana ölüm gibi geliyodu.Malum her yemeğin olmazsa olmazı soğan olduğundan bir dönem hiç yemek yapmadım ve hep dışarda yedik :(

 

11 Ocak günü 2.kontrolümüz için yola koyulduk.Yine çok heyecanlıydım.Bebeğini görmek insanda bağımlılık yapıyor ve ultrasondanda olsa onu görmeyi özlüyorsun.Aynen bu duygularla hastaneye gittik.Heryer karnı burnunda bayan ve eşleri ile doluydu.O dönemler benim karnım daha belli olmuyordu.Onlara baktıkça bendemi böyle olucam demekten kendimi alamıyordum :)

 

Sıra bize gelmişti.İsmimi duyar duymaz soluğu doktorun odasında aldım.Herşeyin yolunda olduğunu ve biran önce bebeğimi görmek istediğimi söledim.Evet bebeğime tekrardan kavuşmuştum.Karşımda ekrandanda olsa onu görüyordum.Ne de çok özlemişim bebeğim seniii...İlk kontrolde unuttuğum şeyi bu sefer beynime kazıyarak hastaneye gittiğimden direk doktora -kalp atışını duymak istiyorum- dedim.Ultrasonun sesini açtığı an dünyadaki en güzel sesi duydum.Bebeğimin kalp atışları.Nasılda hızlı idi :) Tabiki ben yine salya sümük ağlıyordum.Ahh bu hormonlar hamileyken sizi ele geçiriyolar :)

 

Bu kontrolümüzde iyi geçmişti.Kan ve idrar tahlili yapıldı.Bebeğimizin ilk ultrason resimlerini aldık ve herşeyin yolunda olmasına çok sevinmiştik.Doktorumuzun tavsiyesi ile yine aynı hastanede diyetisyenede gitmeye karar verdik.Çünkü ben hem genetik olarak hemde yapı gereği kilo almaya çok müsait bir bünyeye sahiptim.Diyetisyenlede görüşmemiz çok iyi geçti.65kg ile başladığım bu serüvende 9 haftada 2 kilo alıp 67kg olmuştum.Esasında çok şaşkındım çünkü düzenli hiçbirşey yemiyordum ve genelde günüm meyve birde tostla geçiyordu.Ama Gaye hanımın açıklamaları sayesinde yanlış yaptığım herşeyi öğrenmiş oldum.Çok meyve yemenin sağlıklı birşey olmadığını,meyvedede şekerin olduğunu,meyveyi yoğurt yada ayran ile beraber yemem gerektiği ve bu dönemde çok fazla hamur işi tükettiğim gerçeği bana 2kg ile yüzünü gösterdi :( Gaye hanımdan yemem gerekenlerin listesini ve tavsiyelerini alarak hastaneden ayrıldık.

 

Yüzümde anlamsız,salakça bir gülümse vardı.Kaan bişiler anlatıyordu,işitiyordum ama algılayamıyordum.Çünkü gözümün önünde hep bebeğimizin resmi kulağımda kalp atışları vardı.

Nasıl bir duygusun sen annelik?Gerçekten önceden derlerdide inanmazdım.Bayanlar bebekleri ana rahmine düştüğü an anne olurmuş ama babalar bebeklerini kucağına aldığında baba olduklarını anlarlarmış.Tekrar tekrar aynı şeyi söyleyip duruyorum ama arkadaşlar gerçekten Rabbim isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın.

Bugünlükte benden bu kadar bi sonraki postta görüşmek üzere canlarım...
Sevgiler...
 

 



Hamilelikte İlk Haftalar

 

Merhaba canlar...

 

Bu yazımda size hamileliğimin ilk haftalarını anlatmayı düşünüyorum...
Eeee hadi başlayalım ozaman :)

 

Evet ben hamile olduğumu öğrendiğim gün hemen internette bu konuyla ilgili herşeye bakmaya başladım...Ve bir sitede kaç haftalık gebeyim diye bir hesaplama gördüm.o zamana kadar hiç bir bilgimin olmadığı konulardı bunlar...-haftalıkmı?oda ne- diye düşünürken 5 hafta 3 günlük hamile olduğumu öğrendim :) Demekki hamilelik ay ay değilde hafta hafta ilerlenen bir periyottu.

 O ana kadar hiçbir sorun ve problem yaşamamıştım.Hayatım rutin şeklinde ilerliyordu.Hatta hamile olduğumu öğrenir öğrenmez Kaan ile Bursa`ya bile gittik.(Hamileliğin ilk 3 ayında seyahati pek önermezler).Kaan haftasonu kaldı ve Ankaraya geri döndü.Ben ise bi müddet Bursada kalmayı düşünüyordum.Nette okuduğum diğer birşey ise eczaneden alınan gebelik testlerinin yanı sıra muhakak kan tahlili yaptırmak gerektiği idi.Bursada kan testimi yaptırdım.2 gün sonra sonuçları almaya gittim ve evet kesin ve kez hamileydim :) Yapılan diğer test sonuçlarıda iyi çıkmıştı.Ama ordaki hemşirenin -ilk aylarda seyahat tehlikeli.İlk gebeliklerde düşük riski fazladır.Ankaraya dönmeden burda bir doktora gidin isteseniz-sözleri beni benden aldı.

Bebek beklediğimizi annemden başka kimse bilmiyordu.Hemşirenin o sözlerinden sonrada Kaan ile beraber bir müddet kimseye söylememe kararı aldık.Çünkü Allah korusun kötü birşey olsaydı o an çevremdeki insanlara bişeyleri izah etmeye taakatim olmayabilirdi.

Bursa'da günlerim çok güzel geçti.Annem,arkadaşlarım kısaca sevdiklerim ile beraber olmak bana çok iyi geldi.Hafif mide bulantılarım ve koku hassasiyeti dışında hiçbir sıkıntım yaşamadım.

Ankara'ya dönme zamanı gelmişti ve ben neredeyse 2 haftadır Bursa'daydım.Yani şaka maka 7 haftalık hamileydim ve doktora hiç gitmemiştim.Evet şimdide karşımızda kocaman bir sorun daha vardı.Hangi hastaneye ve hangi doktora gidecektik???

Ben Ankara Başkent Üniversitesinde diş operasyonu geçirmiştim ve yapılan muameleden,doktorların yaklaşımından,hastanenin hijyeninden ve bunlara karşılık ücretlerininde makul oluşundan dolayı Başkent Üniversitesinden randevumu aldım.Tabi bi sorun daha vardı oda hastanedeki bayan doktorların yoğunluğundan dolayı sadece Çağrı Hocanın hasta kabul ettiği idi.Evet ben bayan doktor tercih ediyordum.Kaanla konuştuk ve başka bir doktora gidelim diye düşündük ama zaman kısıtlıydı.Aradığımız çoğu doktor yoğundu ve bende Çağrı Hocadan randevumu aldım.

Annem ile beraber 22 Aralık pazar günü Bursa'dan Ankara'ya geldik ve 23 Aralık Pazartesi günü ilk kontrolümüz için doktorun yanındaydık.Çok heyecanlıydım.Annem ben ve Kaan gitmiştik doktora.Doktor hepimizi ultrason odasına aldı ve uzanmamı söyledi.İnanın o anları pek hatırlamıyorum heyecandan.Karnımda ultrason aletini gezdirmeye başladığı an ağladığımı hatırlıyorum.Evet ufacık bişey vardı içimde ama bendeki yeri kocaman olan bişeydi...İnanamadım.Annemde ağlıyordu.Benim ağlamama dayanamayan aşkımda biraz utanarak biraz gizlenerek gözyaşlarını siliyordu.

Evet ilk kontrolümüz çok iyi geçti.Doktorumuz herşeyin yolunda olduğunu ve kullanmam gereken ilaçları söyleyerek bizi uğurladı.O gün evde tek konuşulan konu miniğimizdi.Daha bişeye benzemeyen miniğimi kendime,Kaana,anneme,ablama bile benzettim :) Akşam Kaan ilaçlarım ile beraber geldi.Doktorumuz Folic asit,mide bulantım olduğundan onun için bir ilaç birde kabızlık sorunundan dolayı bir ilaç daha vermişti.

Folic asiti hergün düzenli kullandım.(Bebek gelişimde folic asidin çok faydalı olduğu söyleniyor.Hatta hamile kalmayı planlayan çiftlerin 2-3 ay önceden folic asit kullanması bile tavsiye ediliyor).Mide bulantısı için ilacı çok bulantım olduğunda aldım ama bağırsak sorunum için verdiği ilaç bana fayda etmediğinden dolayı onu 1 kez kullandım.Çünkü nolursa olsun doktorumuz verse dahi her ilaçta kimyasallar olduğundan bebeğe zarar verebilir endişesi ile en az almakta fayda var bence.

İşte canlar biz 6 hafta 6 günlük süreci böyle geçirdik...Bi sonraki postta 2.kontrol ve bendeki değişimlerden bahsedicem...Bakalım bizi neler bekliyo olucak :)

Kocaman Sevgiler...
Öpücükler



Kaan baba olacağını nasıl öğrendi?

 

Bir önceki postta miniğimi benim ve annemin nasıl öğrendiğini anlatmıştım :)

 

Şimdide sıra babamızda...

 

Evet Kaan baba olacağını nasıl öğrendi diye soracak olursanız ona bu güzel haberi şehir dışında olduğundan telefonla vermek istemedim.Daha özel bişiler yapmam gerekiyodu.Akşam eve geldiğindede -canım sana haberim var baba olacaksın-diyemezdim.Benim tarzıma ters bişeydi çünkü :)

 

Bütün gün annemle telefonda konuşup durumu iyice sindirdikten sonra daha rahatlamıştım.Kaan gün içinde arıyordu ama ona belli etmemeye çalışıyodum.Sonra napsam napsam diye düşünmeye başladım.İlk olarak sanki bebeğimizin ağzındanmış gibi bir mektup yazdım Kaan`a...

 

 

Ama bu mektubuda öylece veremezdim.Sadece bir mektup çok sade kalıcaktı.Sonra hemen evin yakınındaki avm ye gidip bir bebek magazasına girdim.Boş boş etrafıma bakınıyordum.Neden gelmiştim buraya burdan ne alabilirdim diye düşünürken ufak patiklere gözüm ilişti :) Çok sevimli görünüyolardı...Ama bi sorun vardı hepsi ya pembe yada mavi renkteydi ama bizim bebişimiz o an için cinsiyetsizdi :) Sonrasında oradaki bayan arkadaşın yardımı ile beyaz bir patik bulup ordan çıktım.Hem babamıza yapacağımız süpriz hemde bebeğimin ilk patiği hazırdı :)

 

Eve geldim...İçim içime sığmıyordu...Hala inanamıyordum...Hamileydim ve içimde hayatımı adayacağım bebeğim büyüyordu.Hem bu duyguların verdiği heyecan hemde akşama Kaan`a bu haberi verip alacağım tepkinin heyecanı ile saatleri geçiremedim.Akşam Kaan aradı ve Ankaraya indiklerini 1 saat sonra evde olacağını söyledi.Masayı hazırladım,ben hazırlandım ve kapı çaldı.Suratımda anlamsız bir gülümseme ile kapıyı açtım.Aşkımın boynuna atladım.Garibimde nolduğunu anlamaya çalışarak `çokmu özledin sen beni bitanem`dedi.

 

Yemeğimizi yedik ve koltuğa oturduk.Tabi artık kalbim güm güm atıyordu.Kaan tv kumandasını eline alır almaz -hayatım biliyorum yılbaşına 20 gün falan var ama ben sana hediyeni şimdi vermek istiyorum o zamana kadar dayanamam-diyerek hazırladığım kutuyu Kaan`ın önüne koydum.Oda şaşkın bi halde -tamam- dedi ve kutuyu aldı kapağını açtığı an içinde bir çift patik ve mektupla kala kaldı.Benim yüzüme baktı.Sonra mektubu alıp okumaya başladığındaki yüz ifadesini hiç birzaman unutamayacağım.Her satırı okuyup benim yüzüme bakıyor bir yandanda ağlıyordu tabi bende...

 

 

Sonrasında -evet evet hamileyim-dediğimi hatırlıyorum ve birbirimize sarılıp ağlamıştık.Hayatımın en güzel anlarından biriydi kesinlikle...Çünkü bizden bir parça,canımız olacaktı...Artık bu hayatta ikimiz içinde aynı duyguları uyandıran bir can vardı.

 

İşte Kaan Beyde baba olacağını böyle öğrendi dostlar.

 

Rabbim bu güzel duyguyu isteyen herkese ve istedikleri zamanda yaşamalarını nasip etsin.

 

Bizim kızımız -evet bir kızımız olacak :)- şuan 21 haftalık...Bundan böyle elimden geldiğince sizinle bu süreci paylaşmaya çalışıcam.İlk haftalar neler yaşadığım,ne yiyip içtiğim,hangi ilaçları kullandığım,doktor kontrollerim...kısaca hamileliğe dair yaşadığım tüm süreçleri sizinle paylaşıcam.

 

Sizde sormak istediğiniz yada merak ettiğiniz herşeyi bana sorabilirsiniz :)

 

Hepinizi sevgiyle kucaklıyoruzzz.

Öpücükler

 

İnstagram : bngust

 

 

 

 



İçimde Minicik Bir ♥ Büyüyor

 

İlk kez bir post yazarken bu kadar heyecanlıyım :)

Ne yazacağımı yada nerden başlayacağımı bilmiyorum inanın.Esasında çokta geç kalınmış bir yazı bu.Ama nolur kusuruma bakmayın.

 

Ha bugün ha yarın derken zaman su olup aktı sanki :(

Bende geçen zamanı düşününce şaşkınlık içinde kalıyorum. 

 

Şimdi gelelim güzel habere ♥ ♥ ♥

Evet başlıktanda anladığınız üzere bende içimde minicik bir kalp taşıyorum ve artık bende bir anne adayıyım :)

 

Biliyorsunuz ki biz eşimle eylül ayında evlendik.Daha cicim ayları içindeyken böyle güzel bir haber aldık.Neden bu kadar erken davrandınız bebek için diye sorarsanızda biz zaten çok uzun zamandır eşimle hem flört hemde nişanlılık süreci yaşadık.Beraber çok güzel zamanlar geçirdik.Seyahatler yaptık.Kendi aramızdaki konuşmalarımızda da hep bir bebeğimiz olsa artık diye konuşuyorduk.

 

Bebeğimizi ne zaman öğrendiğimizi sorarsanız...Aralık ayının ilk haftası geçmişti.Eşim 2 günlüğüne iş seyahetine çıkmıştı.Kapkaranlık bir hava vardı Ankarada.Canım sıkılıyodu.Günlerdir kimseye belli edemediğim bir soru  vardı aklımda -neden adet olmamıştım-.Ama bir yerdede -tamam Bengü abartma ilk seferdede olacak değil ya-diyordum.En sonunda dayanamayıp soluğu eczanede aldım.Biraz utanarak biraz sıkılarak (nedense...hala o tavrıma anlam veremem neden utandıysam :D ) -gebelik testi alabilirmiyim?- diye sordum.Bir tane test verdi eczacı bayan ve hayırlısı olsun diyerek uğurladı beni :) Eve nasıl geldiğimi inanın bilmiyorum.Aklımdan neler geçtiğini,15 dk lık yolda neler düşündüğümü anlatamam size.

 

Sonunda eve gelmiştim.Hemen koltuğa oturdum ve prospektüsü incelemeye başladım.Açıklamada yazan, günün her saati bu testin yapılabileceği ama en iyi sonucun sabah alınacağı yazıyordu.O kadar zamanı geçiren ben 24 saati bir türlü geçiremedim.Sabah olmak bilmedi.Saat 7 de gözlerimi açtım ve hemen soluğu tuvalette aldım.O kadar heyecenlıydımki anlatamam.Testi yaptım ve aynanın önüne koydum.Aman allahım bir türlü o çizgiler çıkmak bilmedi.Aynaya arkamı döndüm ve dua etmeye başladım.Sonrasında -ee yeter artık baya bekledim-diyerek döndüm ve teste baktığım an o 2 çizgiyi gördüm.

 

 

İşte o an hayatımın değiştiğini ve hiçbirşeyin artık eskisi gibi olmayacağını anlamıştım.Dizlerim titriyordu ve ağlıyordum.Evet o an mucizevi bişey yaşıyordum ve Rabbime sürekli şükürler olsun demekten başka bişey gelmiyordu elimden.Çok mutluydum.Salona geldim koltuğa oturdum sanki bi kuklaydım ve başkası yönetiyordu beni kendimi öyle hissediyordum.Bi an sakinleştim ve düşünmeye başladım.Kaan akşam gelicekti.Böyle güzel bir haberi telefonda veremezdim.Ama biriylede paylaşmam lazımdı.Hemen annemi aradım.Annem açmıyordu çünkü saat daha 7 buçuktu.Kesin uyuyor diye düşündüm.Ama farkında olmadan üst üste belki 10 kez aramışımdır.Sonrasında telefonum çaldı.Baktım annem arıyordu.Derin bir nefes alarak açtım telefonu ve annem teleşlı bir şekilde -bengü noldu çok aramışsın bişey yok değilmi kızım-dedi.Ben -yok anne telaş yapma önemli bişey yok-dedim ve ağlamaya başladım.Tabi annemin şaşkınlığını telefondan bile hissetmiştim.Sonunda güzel haberi verdim anneme.O anı hiç unutmam annem resmen şoka girdi ve tamam diyerek teli kapadı.Sonra tekrar beni aradı ağlıyordu -kızım kızım çok mutluyum rabbime şükürler olsun allahım sen çok büyüksün-deyip duruyordu :)

 

Evet ben hayatımdaki en önemli olayı ilk annem ile paylaştım :) ve hiçte pişman değilim.Eşim ile nasıl paylaştığımı ise bir sonraki posta saklıyorum :)

 

Sevgiyle kalın...

 

İnstagram : bngust