Kaan baba olacağını nasıl öğrendi?

 

Bir önceki postta miniğimi benim ve annemin nasıl öğrendiğini anlatmıştım :)

 

Şimdide sıra babamızda...

 

Evet Kaan baba olacağını nasıl öğrendi diye soracak olursanız ona bu güzel haberi şehir dışında olduğundan telefonla vermek istemedim.Daha özel bişiler yapmam gerekiyodu.Akşam eve geldiğindede -canım sana haberim var baba olacaksın-diyemezdim.Benim tarzıma ters bişeydi çünkü :)

 

Bütün gün annemle telefonda konuşup durumu iyice sindirdikten sonra daha rahatlamıştım.Kaan gün içinde arıyordu ama ona belli etmemeye çalışıyodum.Sonra napsam napsam diye düşünmeye başladım.İlk olarak sanki bebeğimizin ağzındanmış gibi bir mektup yazdım Kaan`a...

 

 

Ama bu mektubuda öylece veremezdim.Sadece bir mektup çok sade kalıcaktı.Sonra hemen evin yakınındaki avm ye gidip bir bebek magazasına girdim.Boş boş etrafıma bakınıyordum.Neden gelmiştim buraya burdan ne alabilirdim diye düşünürken ufak patiklere gözüm ilişti :) Çok sevimli görünüyolardı...Ama bi sorun vardı hepsi ya pembe yada mavi renkteydi ama bizim bebişimiz o an için cinsiyetsizdi :) Sonrasında oradaki bayan arkadaşın yardımı ile beyaz bir patik bulup ordan çıktım.Hem babamıza yapacağımız süpriz hemde bebeğimin ilk patiği hazırdı :)

 

Eve geldim...İçim içime sığmıyordu...Hala inanamıyordum...Hamileydim ve içimde hayatımı adayacağım bebeğim büyüyordu.Hem bu duyguların verdiği heyecan hemde akşama Kaan`a bu haberi verip alacağım tepkinin heyecanı ile saatleri geçiremedim.Akşam Kaan aradı ve Ankaraya indiklerini 1 saat sonra evde olacağını söyledi.Masayı hazırladım,ben hazırlandım ve kapı çaldı.Suratımda anlamsız bir gülümseme ile kapıyı açtım.Aşkımın boynuna atladım.Garibimde nolduğunu anlamaya çalışarak `çokmu özledin sen beni bitanem`dedi.

 

Yemeğimizi yedik ve koltuğa oturduk.Tabi artık kalbim güm güm atıyordu.Kaan tv kumandasını eline alır almaz -hayatım biliyorum yılbaşına 20 gün falan var ama ben sana hediyeni şimdi vermek istiyorum o zamana kadar dayanamam-diyerek hazırladığım kutuyu Kaan`ın önüne koydum.Oda şaşkın bi halde -tamam- dedi ve kutuyu aldı kapağını açtığı an içinde bir çift patik ve mektupla kala kaldı.Benim yüzüme baktı.Sonra mektubu alıp okumaya başladığındaki yüz ifadesini hiç birzaman unutamayacağım.Her satırı okuyup benim yüzüme bakıyor bir yandanda ağlıyordu tabi bende...

 

 

Sonrasında -evet evet hamileyim-dediğimi hatırlıyorum ve birbirimize sarılıp ağlamıştık.Hayatımın en güzel anlarından biriydi kesinlikle...Çünkü bizden bir parça,canımız olacaktı...Artık bu hayatta ikimiz içinde aynı duyguları uyandıran bir can vardı.

 

İşte Kaan Beyde baba olacağını böyle öğrendi dostlar.

 

Rabbim bu güzel duyguyu isteyen herkese ve istedikleri zamanda yaşamalarını nasip etsin.

 

Bizim kızımız -evet bir kızımız olacak :)- şuan 21 haftalık...Bundan böyle elimden geldiğince sizinle bu süreci paylaşmaya çalışıcam.İlk haftalar neler yaşadığım,ne yiyip içtiğim,hangi ilaçları kullandığım,doktor kontrollerim...kısaca hamileliğe dair yaşadığım tüm süreçleri sizinle paylaşıcam.

 

Sizde sormak istediğiniz yada merak ettiğiniz herşeyi bana sorabilirsiniz :)

 

Hepinizi sevgiyle kucaklıyoruzzz.

Öpücükler

 

İnstagram : bngust

 

 

 

 



İçimde Minicik Bir ♥ Büyüyor

 

İlk kez bir post yazarken bu kadar heyecanlıyım :)

Ne yazacağımı yada nerden başlayacağımı bilmiyorum inanın.Esasında çokta geç kalınmış bir yazı bu.Ama nolur kusuruma bakmayın.

 

Ha bugün ha yarın derken zaman su olup aktı sanki :(

Bende geçen zamanı düşününce şaşkınlık içinde kalıyorum. 

 

Şimdi gelelim güzel habere ♥ ♥ ♥

Evet başlıktanda anladığınız üzere bende içimde minicik bir kalp taşıyorum ve artık bende bir anne adayıyım :)

 

Biliyorsunuz ki biz eşimle eylül ayında evlendik.Daha cicim ayları içindeyken böyle güzel bir haber aldık.Neden bu kadar erken davrandınız bebek için diye sorarsanızda biz zaten çok uzun zamandır eşimle hem flört hemde nişanlılık süreci yaşadık.Beraber çok güzel zamanlar geçirdik.Seyahatler yaptık.Kendi aramızdaki konuşmalarımızda da hep bir bebeğimiz olsa artık diye konuşuyorduk.

 

Bebeğimizi ne zaman öğrendiğimizi sorarsanız...Aralık ayının ilk haftası geçmişti.Eşim 2 günlüğüne iş seyahetine çıkmıştı.Kapkaranlık bir hava vardı Ankarada.Canım sıkılıyodu.Günlerdir kimseye belli edemediğim bir soru  vardı aklımda -neden adet olmamıştım-.Ama bir yerdede -tamam Bengü abartma ilk seferdede olacak değil ya-diyordum.En sonunda dayanamayıp soluğu eczanede aldım.Biraz utanarak biraz sıkılarak (nedense...hala o tavrıma anlam veremem neden utandıysam :D ) -gebelik testi alabilirmiyim?- diye sordum.Bir tane test verdi eczacı bayan ve hayırlısı olsun diyerek uğurladı beni :) Eve nasıl geldiğimi inanın bilmiyorum.Aklımdan neler geçtiğini,15 dk lık yolda neler düşündüğümü anlatamam size.

 

Sonunda eve gelmiştim.Hemen koltuğa oturdum ve prospektüsü incelemeye başladım.Açıklamada yazan, günün her saati bu testin yapılabileceği ama en iyi sonucun sabah alınacağı yazıyordu.O kadar zamanı geçiren ben 24 saati bir türlü geçiremedim.Sabah olmak bilmedi.Saat 7 de gözlerimi açtım ve hemen soluğu tuvalette aldım.O kadar heyecenlıydımki anlatamam.Testi yaptım ve aynanın önüne koydum.Aman allahım bir türlü o çizgiler çıkmak bilmedi.Aynaya arkamı döndüm ve dua etmeye başladım.Sonrasında -ee yeter artık baya bekledim-diyerek döndüm ve teste baktığım an o 2 çizgiyi gördüm.

 

 

İşte o an hayatımın değiştiğini ve hiçbirşeyin artık eskisi gibi olmayacağını anlamıştım.Dizlerim titriyordu ve ağlıyordum.Evet o an mucizevi bişey yaşıyordum ve Rabbime sürekli şükürler olsun demekten başka bişey gelmiyordu elimden.Çok mutluydum.Salona geldim koltuğa oturdum sanki bi kuklaydım ve başkası yönetiyordu beni kendimi öyle hissediyordum.Bi an sakinleştim ve düşünmeye başladım.Kaan akşam gelicekti.Böyle güzel bir haberi telefonda veremezdim.Ama biriylede paylaşmam lazımdı.Hemen annemi aradım.Annem açmıyordu çünkü saat daha 7 buçuktu.Kesin uyuyor diye düşündüm.Ama farkında olmadan üst üste belki 10 kez aramışımdır.Sonrasında telefonum çaldı.Baktım annem arıyordu.Derin bir nefes alarak açtım telefonu ve annem teleşlı bir şekilde -bengü noldu çok aramışsın bişey yok değilmi kızım-dedi.Ben -yok anne telaş yapma önemli bişey yok-dedim ve ağlamaya başladım.Tabi annemin şaşkınlığını telefondan bile hissetmiştim.Sonunda güzel haberi verdim anneme.O anı hiç unutmam annem resmen şoka girdi ve tamam diyerek teli kapadı.Sonra tekrar beni aradı ağlıyordu -kızım kızım çok mutluyum rabbime şükürler olsun allahım sen çok büyüksün-deyip duruyordu :)

 

Evet ben hayatımdaki en önemli olayı ilk annem ile paylaştım :) ve hiçte pişman değilim.Eşim ile nasıl paylaştığımı ise bir sonraki posta saklıyorum :)

 

Sevgiyle kalın...

 

İnstagram : bngust